Bazı insanlar vardır; yaşarken kalabalıkların önünde değildir ama öldükten sonra bir toplumun vicdanında yer edinir.

Necdet Koçak, işte o insanlardandı. O, gürültülü nutukların değil; derin fikrin, disiplinli duruşun ve ahlaklı mücadelenin temsilcisiydi. Kerkük’ten Bağdat’a, üniversite kürsülerinden dar mahkeme salonlarına uzanan hayatı, bir lider inşasının hikâyesiydi.

Necdet Koçak, Irak Türkmenleri için yalnızca bir aydın değil; bir istikamet adamıydı. Türklüğü sloganda değil, davranışta; İslam’ı söylemde değil, ahlakta yaşardı.

Onu farklı kılan tam da buydu. Devlet baskısı altında susmayı seçebilirdi. Yurt dışında kalabilirdi. Kendini kurtarabilirdi. Ama yapmadı. Çünkü o, kendini değil, davasını merkeze koyan bir liderdi. Türkmenlerin yalnızca mağdur değil, örgütlü, bilinçli ve geleceğe hazırlıklı olması gerektiğine inanıyordu.

Bu yüzden hedef oldu.
Bu yüzden yalnız bırakıldı.
Ve bu yüzden idam edildi.

16 Ocak 1980 sabahı, Necdet Koçak’ın bedeni asıldı belki; ama fikri asılamadı. Bugün Irak Türkmenleri hâlâ liderlik, ahlak ve yön arıyorsa, bunun cevabı geçmişte gizlidir.

Necdet Koçak’ta…

Onu anmak, yalnızca bir hatıra değildir. Bir ölçüdür. Bir aynadır. Ve belki de en zor soru şudur: Biz, onun bıraktığı yerden devam edebildik mi?

Ruhu şad olsun.
Adı, davası ve ahlakı unutulmasın.